کوله پشتی
و این نه آغاز است و نه حتی پایان ماجــــــــــــــــــــرای ما....
 
٢ امرداد ۱۳٩٢ :: ٦:۱۳ ‎ب.ظ :: نويسنده : queen B

 یا :  گذشتگان چراغ راه آیندگان هستند

از بچگی دوست داشتم نقاشی کنم بماند که اوج هنرم در طراحی با مداد، کشیدن گربه و کوه و خونه است از این خونه هایی که یه مربع پایین میکشی یه مثلث بالاش و یه دود کش و در و پنجره هم براش میذاری. دیگه خیلی دستم همکاری کنه میتونم اون گربه رو پوزش رو دراز تر کنم گوشهاش رو کشیده تر و تبدیلش کنم به سگ!!! بعله ما یه همچی هنرمندی هستیم

خدا پدر مادر تکنولوژی رو بیامرزه که به مدد ایشون تونستم یه ذره به آرزوم برسم  و آرزو به دل از دنیا نرم.

ولی  همیشه به همه نقاش های دنیا حسادت کردم که چه ذهن و دست هماهنگی دارند. چه هوش و ذکاوتی دارند.  اما اوج تیر حسادتم سمت انسانهای غار نشین بود.

 این انسان های غارنشین عجب هنرمند هایی بودن بدون مدد به معلم طراحی و فلان مداد  و فلان مدادرنگی هزار رنگ مارک دار چه چیزایی میکشیدن نه خدایی کسی میتونه بیاد بز بکشه ؟با  یه سنگ، روی یه سنگ دیگه حکاکی کنه بعد اون بزها جست و خیز هم بکنند یا گاو شاخ دار به اون قشنگی بکشه قبول کنید سخته. بعد این پیچ و خم های تو کارهاشون یه حس خوبی همیشه برام داشت

من همیشه به عنوان یه انسان امروزی شهرنشین با این همه امکانات احساس حقارت و سرافکندگی عجیبی در برابر این موضوع داشتم تا اینکه .....

تا اینکه چندتا دانشمند عقده ای تر و حسود تر از من تاب نیاوردند و اونقدر در این هنر پیشینیان انگشت کردند تا پرده از حقیقت برداشتندی و رسوای عالموشون کردندی طوری که من الان میخوام جامه بدرانم و فریاد کنان عربده کشان برم سمت بیابان و اشک شوق بریزم از کشف این معمای بزرگ و در راه بازگشت به دیار خویش  حتما از این دستورالعمل شگرف پیشینیان استفاده کنم و هنر وجودیم رو به رخ دنیا بکشونم حالا ببینید کی من گفتم

شرح ماجرا را از اینجا بخوانید(فارسی)

و اینجا و اینجا  ( انگلیسی)

پ.ن1: منبع دوم به زبان انگلیسی و منبع سوم متن کامل تحقیق به صورت pdf می باشد.



موضوع مطلب : من و خبرها

 
درباره وبلاگ
queen B

your life dose not get better by chance. its get better by change

موضوعات
نويسندگان
پيوندها
RSS Feed